Innerlijke duurzaamheid

Hoe kan spiritualiteit bijdragen aan duurzame ondernemingen? Deze vraag staat centraal in de paper die ik heb geschreven met Ilonka de Beer van Sandalfon Sustainability.  Spiritualiteit in het bedrijfsleven betekent meer werken vanuit verbinding, contact en vertrouwen. Wij bepleiten het werken vanuit een verinnerlijkte vorm van duurzaamheid. Er zijn nog maar weinig bedrijven die zich in deze fase bevinden, en dus op die manier een bijdrage leveren aan de wereld.

Een duurzame organisatie werkt vanuit een doel, het bestaansrecht van een bedrijf. Zonder heldere beantwoording van de purpose, ofwel de ‘waaromvraag’ kan een organisatie sowieso niet duurzaam zijn. Purpose is de vierde noodzakelijke P naast ‘people, planet en profit’. De vraag naar het waarom is vaak makkelijker te beantwoorden voor mensen die aangesloten zijn bij een groter geheel of samen een wereldbeeld delen.

De paper kun je hier downloaden.

Zie ook een artikel over onze paper

Lees hier meer over het kennisplatform Duurzaam Organiseren en Doen.

Bitterballen

Met een cocktailprikker friemelt hij het vlees uit de bitterbal. Het is onze eerste date. Ik ben vegetariër. Vandaar dat ik mij afvraag hoe iemand überhaupt zoiets kan eten. Maar nog verbaasder ben ik over het feit dat de man zo op kan gaan in dat friemelen. Het heeft ook wel iets vertederends. Ziet hij bij mij ook rare dingen? Ik vraag het hem. ‘Ja, natuurlijk’ zegt ie. Maar wat? ‘Dat zegt ik niet’.

Even terug in de tijd. Ik werd geïnterviewd voor de radio. De verslaggeefster wilde weten hoe internet dating werkt. Dus ik deed het voor en vertelde er iets over. Voordat we zijn foto konden zien, moesten ik twee keer tien minuten chatten. ‘Oh, hij is best leuk!’ hoorde ik mezelf de volgende dag roepen op radio 1. Een programma over de liefde. En zo begon het. Heen en weer getyp. Verder de diepte in, zoals dat  gaat met nieuwe contacten. Het klikte verbazingwekkend goed. De raakvlakken leken te mooi om waar te zijn. De dag erna weer chatten. En ook bellen. Zijn stem klonk goed. Diezelfde avond spraken we af.

Tien jaar jonger zou ik hem zo geven. Interim manager. Hij peutert verder in de bitterbal. Vader en zelfs al opa. Volgend jaar wil hij een Maserati kopen. ‘Heb je een midlife crise?’ vraag ik hem. ‘Nee, die heb ik al achter de rug’ zegt hij. We lachen. Wat we via de chat al hebben doorgenomen herhalen we nu real live. Gewoon om alles in de realiteit te plaatsen. Dat stomme virtuele contact ook.

Nu het gezicht, uitdrukkingen en de feromonen erbij zijn, blijkt hij niet zo leuk als ik dacht. Bijna waren we virtueel getrouwd. De klik leek een feit. Na ongeveer 20 minuten laat ik vallen dat we misschien zakelijk iets kunnen opbouwen. ‘Met andere woorden. Die klik op dat andere vlak is er niet?’ We barsten beiden in lachen uit. De kogel is door de kerk. ‘Dan kan het nu leuk worden’, roept hij uit. En inderdaad de spanning is weggevallen. Ik kan mezelf zijn, hij ook. Wat is het toch bijzonder leuk om mensen te ontmoeten.

Mijmering

De tijd vervliegt

Het leven zelf trekt aan mij voorbij. Verhalen vermengen zich en wisselen elkaar ook af. De tijd vervliegt. Zoals de seizoenen elkaar opvolgen. Ik zit op een zonovergoten terras en observeer mensen op het plein. De stad is een levend organisme. Ik zie een schouwspel met kleurrijke passanten. Een straatveger, het liefdespaar, een bejaarde man, een dame op te hoge hakken, een man in uniform, agenten op de fiets en skaters. Voorbijgangers. Sommigen doelloos, anderen doelbewust. Wat hebben zij te vertellen? Wie zijn het? En wat zien we eigenlijk echt?

Parkiet bij de koffie

Koffie hoef ik niet. Je weet tegenwoordig niet wat ze er allemaal in mikken’, zegt de vrouw. ‘En een koekje al helemaal niet’. Ellen, (mede)gastvrouw kijkt wat beduusd. Dat begint lekker. De vriendin van de achterdochtige vrouw blijkt gelukkig een stuk minder negatief en drinkt gezellig een kopje met ons mee. Zij lijkt juist blij met een positieve noot. Aan ons tafeltje komen de dames niet, ze blijven op het bankje achter ons. Maar toch, onze eerste klantjes. Gezellig. De zon breekt door.

Vivianne reageert vrolijk op onze vraag of ze trek heeft in een bakje koffie. Zij neemt plaats aan ons gedekte campingtafeltje. De eerste bezoekster die zonder vraagtekens boven haar hoofd aanschuift. Nee, achterdochtig is ze zeker niet, juist open en blij verrast. Wauw, wat bijzonder eigenlijk, gezien de reacties tot nu toe. Raar maar waar. Vivianne illustreert haar ontbrekende achterdocht met een prachtig verhaal. Niet lang geleden belde er iemand midden in de nacht bij haar aan. ‘Ik deed gewoon de deur open en een heel aardig uitziende jongen zei: ‘mijn vogeltje zit op uw balkon. En ik geloofde het meteen.’’ Uiteindelijk bleek de parkiet inderdaad midden in de nacht ontsnapt en zat bij het raam van Vivianne uit te rusten. Hahaha, over vertrouwen gesproken!

Een man, onderweg van Antwerpen naar Groningen komt erbij zitten: ‘Ik zoek een tafelgenoot om een kip te eten in de Witte de Withstraat,  dan kan ik mijn kortingsvouchers optimaal besteden. Het mag ook kip piri-piri zijn.’ Twee feestvierende mannen – het is bevrijdingsdag – gaan voor hem op zoek naar de ideale tafelgenoot. Het wordt steeds gezelliger. Een heel team van een werkvoorzieningsproject schuift aan, en ook de taxichauffeur wordt gelukkig van ons oppeppende middel.

Stoelen van de CoffeeCompany, Koekjes van Buiten op de Binnenweg, de tafel van Hamid en thee van Ellen. Mooie bijdragen aan de tweede #Koffievoorgeluk. Bovendien hebben we een toezegging om volgende week bij Fouad, van de voedselbank, koffie en koekjes op te kunnen halen. Superrrr.

Voor geluk máken we plaats

Het is bekend dat koffie het gevoel van geluk beïnvloedt, dat het een oppepper geeft, de oplettendheid verhoogt en ons een stuk blijer maakt. Kortom koffie heeft invloed op ons geluksgevoel. Dat merk ik wederom na mijn eerste ochtendbakkie. Een uurtje koffieschenken werkt overigens ongeveer hetzelfde.

Aan het kleine campingtafeltje aan het Heemraadsplein heerst de gezelligheid van mensen die met plezier samenkomen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Maar iedereen aan de tafel spreekt minimaal een keer uit hoe uniek dit is. Simpelweg met elkaar in contact komen. Praten met mensen die je niet kent. Op straat, onder het genot van een kopje koffie.

Koffieproeven, ruiken, mengen, inkopen en distribueren. Onze bezoeker blijkt heel zijn leven met koffie gewerkt te hebben. Honderduit vertelt hij erover. “Ik heb alles gedaan, behalve verkopen”. Als koffieproever kan hij vele smaken onderscheiden en de managers namen zijn mening uiteraard serieus. “Wat vind je dan van onze koffie?” vraag ik: “Echte koffie, goeie kwaliteit, de juiste aroma’s. Niet voor iedereen geschikt, omdat het geen gemiddelde koffie is.” Nou, da’s best een goed oordeel toch?

De gele poncho van Ellen werkt goed als tafelkleed. Super vrolijk. Het bankje en de krukken zijn inmiddels bezet. “Meneer wilt u ook een kopje koffie?” vraag ik aan een nieuwe voorbijganger. “Of hebben we geen plek meer?” vraag ik aan de vrouw met haar kleinkinderen naast mij. “Ja natuurlijk wel. Voor geluk máken we toch plaats”.

 

Geluk is niet moeilijk of ingewikkeld. Het is stilstaan en in contact komen. Koffie voor Geluk wil de wereld een beetje mooier maken en mensen inspireren. De achterliggende gedachte is om iemand gelukkig weg laten gaan na een kopje koffie. Hoe doen we dat? Door op lokaal niveau, simpel en kleinschalig, koffie te schenken aan willekeurige voorbijgangers, een luisterend oor te bieden en gezellige momenten te delen. Iedere vrijdagochtend van 10 tot 11 uur staat Koffie voor Geluk op een drukke plek in Rotterdam.

 

 

Met deze week dank aan de vrijwilligers van de voedselbank op de Nieuwe Binnenweg die met koekjes en suiker hebben bijgedragen. 

Tranen van de zon

In mijn hand hield ik een papiertje vast met daarop wat suikerwater. Een bevriende imker had mij verteld dat dit de verzwakte bij kon redden. Het was nacht. Ik liep naar de plek waar ik de bij had achtergelaten met de vraag: hoe kan ik deze bij toch helpen? De bij was weg. Het stelde me wel ergens wel gerust.

De laatste tijd hebben de bijen mijn zorg en aandacht. Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat het niet goed met de bijen gaat. Daarom wilde ik graag het boek Tranen van de zon lezen. In de hoop er iets van op te steken. Zeker als het gaat om de bijen in relatie tot spiritualiteit. Het boek is ingedeeld in drie delen, 1) het leven van de bijen 2) De betekenis van bijen in de geschiedenis en verschillende culturen en 3) de betekenis van de bijen voor mens en cultuur.

 

De bijendans

Wist je dat een bij gemiddeld zo’n 75 verzamelvluchten nodig heeft om 1 gram honing te produceren? En dat een gemiddelde bijenlarve ongeveer 2700 keer door een werkster wordt verzorgd? Verder doen bijen een dans om de andere bijen duidelijk te maken waar zij de beste bloemetjes kunnen vinden. Dit en nog veel meer wetenswaardigheden staan in deel 1 van Tranen van de zon. In vogelvlucht krijg je als lezer een inkijkje in het leven van de bij. Ook leer je hoe de bijen de verzamelde nectar omzetten in bruikbare honing, wat op zich al een hele prestatie is.

 

Symboliek

Deel 2 voert je door een wereld van symboliek. Het leven van de bijen in relatie tot mythische, godsdienstige en esoterische denkbeelden van de mens. Een rommelig deel en niet prettig geordend. Nogal teleurstellend. Wellicht is dit deel voor imkers, die meer wil weten over de religieuze en mythologische betekenis van de bij, geschikt. Maar eerlijk gezegd betwijfel ik dat. Het is gewoon niet prettig leesbaar.

 

Verstoord evenwicht

Het derde en laatste deel beschrijft de betekenis van de bijen voor mens en natuur. De bijen spelen een cruciale rol in een ecologisch en evenwichtig bestaan in de natuur. Er is sprake van een bijencrisis met grote gevolgen. De bijen kampen met diverse problemen, waaronder het gebruik van pesticiden, de economische belangen worden voorop gesteld in plaats van hun gezondheid en de faraomijt. Ook van invloed is de monocultuur in de landbouw wat weer leidt tot eenzijdige voeding van de bijen met als gevolg  een zwakke gezondheid. Zo worden er in dit deel meerdere invalshoeken gegeven van onze manier van leven en de consequenties daarvan voor de bijen. De informatie in dit deel is goed geordend en geeft een breed beeld weer.

 

Pad van licht

Met veel interesse ben ik aan dit boek begonnen. Deel 1 en 3 spraken mij het meeste aan, deel 2 komt op mij onoverzichtelijk en ontoegankelijk over. Jammer. In z’n geheel wel informatief. Het boek ‘Tranen van de zon’ is goed leesbaar en toegankelijk voor een breed publiek. Een verdiepende, spirituele benadering, die de titel doet vermoeden, heb ik gemist. De bijen zijn immers multidimensionale, sacrale wezens die ons het pad van licht wijzen van de zon naar de aarde en van de aarde naar de zon terug.

Zie ook de website ‘Inspirerend leven’:

http://www.inspirerendleven.nl/blog/tranen-van-de-zon

 

Schattebout

Naast Bram Ladage zit een oude man in elkaar gedoken op een bankje. Door het woord ‘goedemiddag’ maak ik contact. De man mompelt iets. Aan zijn linkeroor zie ik een gehoorapparaat. Zijn zwarte trainingsbroek  zit vol schilfels. Hij leunt op zijn looprekje. Terwijl ik mijn patat eet, hoor ik hem doormompelen. Zodra ik zijn richting opkijk, blikt hij weg. Is dit zijn manier van contact maken?

Tik, tik,tik. Met een identiteitskaart maakt hij geluid op de bank en wijst naar de datum. Het is mij niet helder wat hij ermee zeggen wil. Voorzichtig komt hij dichterbij en wijst vervolgens naar zijn gehoorapparaat. “Vroeger was hier Ter Meulen. Nu zijn hier kleine winkeltjes.” Ik vermoed dat hij in geen tijden gepraat heeft.

Een gesluierde vrouw komt ook op het bankje zitten. De man schuift mijn richting op. “Ik vind je lief” zegt hij opeens. “Je bent mijn schattebout”. Mijn hart krimpt ineen terwijl ik dooreet.  Wat doe ik hiermee? Het valt stil. Ik vertel dat de patat lauw is en er bovendien teveel patat in de zak zit. “Eet maar rustig hoor.” Voorzichtig komt hij nog wat dichterbij en zegt:  “Dank je wel. Laten we elkaar weer echt gaan zien, zoals nu. Het gaat erom dat je elkaar lief vindt.”

Het plaatje kan ik zo invullen. Eenzaam leven, hunkering naar contact, zoals zovele. Nog dichterbij komt hij. Met zijn hand wrijft hij heel zachtjes over mijn rug. Warmte stroomt door mijn lijf. “Als het maar goed is voor jou. Ik ben je dankbaar. Je bent lief“ zegt hij weer. Inmiddels ongemakkelijk, antwoord ik beleefd dat ik hem ook lief vind. Valt dit nog binnen de grenzen? Vriendelijk vraag ik hem mij niet meer aan te raken. Hij stopt, maar is nog heel dichtbij, zijn arm ligt om mij heen.

Hoe kom ik hier weg? Mijn patat is nog niet helemaal op, maar ik zeg gedag. De man maakt aanstalten een zoen te geven. Met lichaamstaal maak ik duidelijk dat dit te ver gaat. Ik klop even op zijn been. Zijn hand doet hetzelfde bij mij.

Gepubliceerd
10 oktober 2009 – Dagblad de Pers