Een gulden

20171017_104544De Verhalenvangers –‘Ja, ik heb een verhaal’ zegt Wesley (50) en gaat haastig zitten op de kruk. De vrouw blijft naast de bakfiets staan. ‘Toen ik zes jaar was vond ik een Surinaamse gulden op straat. Weet je wat ik toen heb gekocht? Knikkers en een portemonnee. Haha, hoe kwam ik op het idee hè! Die knikkers ben ik verloren en de portemonnee heb ik snel weggegeven. Ik durfde het namelijk niet aan mijn moeder te vertellen. Volgens mij heb ik het haar ook nooit verteld, of misschien véél later. Nou dat was het! Nee hoor, ik hoef geen koffie, we gaan weer verder.’


De Verhalenvangers — Madelon Stoele en Marc van Naamen werken sinds kort samen. Als ludieke start van hun samenwerking zijn zij het project Verhalenvangers gestart.Voorbijgangers worden uitgenodigd om aan te schuiven bij #Koffie Voor Geluk. Onder het genot van een kopje koffie en iets lekkers vertellen zij hun verhaal.

Verhalenvangers Lage Erfbrug #1

Koffie Voor Geluk #Billboard shopping mall

‘Toeval bestaat niet’ zegt Fred, door veel mensen in de Surinaamse gemeenschap meneer Fred genoemd, als wij ietwat warrig vertellen wat er aan de hand is. We hadden gedacht Koffie Voor Geluk te organiseren in de pop-up store even verderop op de West-Kruiskade. Maar per ongeluk was het adres van de Billboard Shopping opgenomen in de agenda van de wijkkrant. ‘Oh maar wacht eens even’, zegt meneer Fred. Razendsnel denkt hij met ons mee en ziet mogelijkheden voor ons in zijn Kultura shop. Binnen een paar minuten zijn we live in de uitzending van Stanvaste, een Surinaams radiostation, én is de koffie voor de volgende dag geregeld.

Lees de rest van het artikel op de website van Aktiegroep Oude Westen

Of hieronder:Schermafbeelding 2015-03-31 om 13.43.23

Koffie Voor Geluk #Rijnhoutplein

Koffie Voor Geluk verspreidt geluksmomentjes en maakt daarmee de wereld een beetje mooier. Voor de nieuwe artikelenreeks is Koffie Voor Geluk elke keer op een andere plek in het Oude Westen te vinden. Dit keer zijn we op het Rijnhoutplein.

September in 010. Rotterdam klampt zich vast aan de laatste zomerse momenten. Het is prima weer om op straat koffie te drinken. Wat vanochtend nog een gewoon pleintje was, hebben we in korte tijd omgetoverd tot een plek waar voorbijgangers blijven hangen. Links van ons Leeszaal Rotterdam West, aan de rechterkant Habibi, Egyptische specialiteiten. De klanken van de jazzmuziek die bij Vinylspot tegenover ons vandaan komen, versterken het zomerse gevoel. De Leeszaal zet koffie.

Lees verder: Buurtkrant OKT pag8

CIMG0588

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rudolf

Het is eind november. De zon schijnt. Op het terras van de Urban Espressobar zie ik een paar hippe Rotterdammers lachen naar een oude man. De man loopt weg. Wat zeiden ze? Was het wel respectvol? Gek genoeg wil ik de man wel spreken, gewoon uit nieuwsgierigheid. Jammer… uit mijn blikveld verdwenen. Oh, wacht…

Op het moment van binnenkomst laat de serveerster achter mij de kopjes uit haar handen vallen en hoor ik haar zeggen: “Wat komt er nou binnen?” De tijd lijkt een paar seconden stil te staan. Bijzonder. Een zure lucht van verwaarlozing, tabak en alcohol komt mij tegemoet. Heldere blauwe ogen kijken mij aan. “Mag ik hier naar de wc? “ Ik vind van wel en wijs hem de weg. Even erna bestelt hij koffie en gaat naast mij zitten. Of ik ook iets wil? Als ik aangeef zo te vertrekken zegt hij: “Blijven zitten jij.”

Ongemak bij de andere bezoekers. En dat amuseert mij juist. De man pakt meteen mijn hand en zegt dat ik mooie ogen en mooi haar heb. Zijn gezicht heeft verwondingen en hij mist zijn voortanden. Hij vraagt mijn naam en leeftijd. En u? “Ik ben Rudolf en ik ben 70. Kijk maar uit, dat is veel te oud voor jou.” Onze gezamenlijke schaterlach klinkt door de zaak.

Enthousiast vertelt hij over zijn dochter en twee kleinkinderen waar hij heel blij mee is. Zijn ex-vrouw heeft zijn ziel geraakt. Hij lijkt er niet overheen gekomen. Rudolf vraagt of ik een pepernoot wil. Lachend geeft hij het Italiaanse koekje. Als ik de zwarte randen onder zijn nagels zie, lijkt het mij niet slim om ‘m op te eten.

“Wat voor indruk maak ik op jou?“ Ik antwoord dat hij positief in het leven staat maar dat hij het moeilijk vindt om voor zichzelf te zorgen. Hij vertelt over zijn huis in Hoek van Holland. “Een enorme puinhoop, bezaait met bierblikjes.” Anderen hebben er een probleem mee, hijzelf niet, zo wordt duidelijk. Hij zal er wel niet meer slapen, Rudolf lijkt mij een typische buitenslaper.

Het koekje is op, de kruimels zijn blijven hangen in zijn baard. Onder zijn muts zie ik nog een wond. Ik zeg dat hij die goed moet verzorgen en dat ik mij zorgen maak. Volgens hem ben ik de tweede die dat zegt. Weer zegt Rudolf lieve dingen: “Ik zal je nooit vergeten.” Bij het weggaan pakt hij mijn hand nog even beet, trekt mij naar zich toe en geeft me een kusje. De resten van speeksel en koekkruimels plakken op mijn wang, ik veeg erover heen met mijn mouw. “Geeft niet joh”, zegt hij. Ik vind het inderdaad helemaal niet erg.

Parkiet bij de koffie

Koffie hoef ik niet. Je weet tegenwoordig niet wat ze er allemaal in mikken’, zegt de vrouw. ‘En een koekje al helemaal niet’. Ellen, (mede)gastvrouw kijkt wat beduusd. Dat begint lekker. De vriendin van de achterdochtige vrouw blijkt gelukkig een stuk minder negatief en drinkt gezellig een kopje met ons mee. Zij lijkt juist blij met een positieve noot. Aan ons tafeltje komen de dames niet, ze blijven op het bankje achter ons. Maar toch, onze eerste klantjes. Gezellig. De zon breekt door.

Vivianne reageert vrolijk op onze vraag of ze trek heeft in een bakje koffie. Zij neemt plaats aan ons gedekte campingtafeltje. De eerste bezoekster die zonder vraagtekens boven haar hoofd aanschuift. Nee, achterdochtig is ze zeker niet, juist open en blij verrast. Wauw, wat bijzonder eigenlijk, gezien de reacties tot nu toe. Raar maar waar. Vivianne illustreert haar ontbrekende achterdocht met een prachtig verhaal. Niet lang geleden belde er iemand midden in de nacht bij haar aan. ‘Ik deed gewoon de deur open en een heel aardig uitziende jongen zei: ‘mijn vogeltje zit op uw balkon. En ik geloofde het meteen.’’ Uiteindelijk bleek de parkiet inderdaad midden in de nacht ontsnapt en zat bij het raam van Vivianne uit te rusten. Hahaha, over vertrouwen gesproken!

Een man, onderweg van Antwerpen naar Groningen komt erbij zitten: ‘Ik zoek een tafelgenoot om een kip te eten in de Witte de Withstraat,  dan kan ik mijn kortingsvouchers optimaal besteden. Het mag ook kip piri-piri zijn.’ Twee feestvierende mannen – het is bevrijdingsdag – gaan voor hem op zoek naar de ideale tafelgenoot. Het wordt steeds gezelliger. Een heel team van een werkvoorzieningsproject schuift aan, en ook de taxichauffeur wordt gelukkig van ons oppeppende middel.

Stoelen van de CoffeeCompany, Koekjes van Buiten op de Binnenweg, de tafel van Hamid en thee van Ellen. Mooie bijdragen aan de tweede #Koffievoorgeluk. Bovendien hebben we een toezegging om volgende week bij Fouad, van de voedselbank, koffie en koekjes op te kunnen halen. Superrrr.

Voor geluk máken we plaats

Het is bekend dat koffie het gevoel van geluk beïnvloedt, dat het een oppepper geeft, de oplettendheid verhoogt en ons een stuk blijer maakt. Kortom koffie heeft invloed op ons geluksgevoel. Dat merk ik wederom na mijn eerste ochtendbakkie. Een uurtje koffieschenken werkt overigens ongeveer hetzelfde.

Aan het kleine campingtafeltje aan het Heemraadsplein heerst de gezelligheid van mensen die met plezier samenkomen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Maar iedereen aan de tafel spreekt minimaal een keer uit hoe uniek dit is. Simpelweg met elkaar in contact komen. Praten met mensen die je niet kent. Op straat, onder het genot van een kopje koffie.

Koffieproeven, ruiken, mengen, inkopen en distribueren. Onze bezoeker blijkt heel zijn leven met koffie gewerkt te hebben. Honderduit vertelt hij erover. “Ik heb alles gedaan, behalve verkopen”. Als koffieproever kan hij vele smaken onderscheiden en de managers namen zijn mening uiteraard serieus. “Wat vind je dan van onze koffie?” vraag ik: “Echte koffie, goeie kwaliteit, de juiste aroma’s. Niet voor iedereen geschikt, omdat het geen gemiddelde koffie is.” Nou, da’s best een goed oordeel toch?

De gele poncho van Ellen werkt goed als tafelkleed. Super vrolijk. Het bankje en de krukken zijn inmiddels bezet. “Meneer wilt u ook een kopje koffie?” vraag ik aan een nieuwe voorbijganger. “Of hebben we geen plek meer?” vraag ik aan de vrouw met haar kleinkinderen naast mij. “Ja natuurlijk wel. Voor geluk máken we toch plaats”.

 

Geluk is niet moeilijk of ingewikkeld. Het is stilstaan en in contact komen. Koffie voor Geluk wil de wereld een beetje mooier maken en mensen inspireren. De achterliggende gedachte is om iemand gelukkig weg laten gaan na een kopje koffie. Hoe doen we dat? Door op lokaal niveau, simpel en kleinschalig, koffie te schenken aan willekeurige voorbijgangers, een luisterend oor te bieden en gezellige momenten te delen. Iedere vrijdagochtend van 10 tot 11 uur staat Koffie voor Geluk op een drukke plek in Rotterdam.

 

 

Met deze week dank aan de vrijwilligers van de voedselbank op de Nieuwe Binnenweg die met koekjes en suiker hebben bijgedragen.